Carter Anthony Beauford

słynie z niezwykle rozbudowanego zestawu perkusyjnego, jego sprzęt daleki jest od minimalistycznego podstawowego zestawu większości perkusistów. (więcej)

Matt Cameron świetnie

odnalazł się w składzie Pearl Jam, w ciągu kilku dni nauczył się 80 utworów tego zespołu by móc zagrać z nim zbliżającą się trasę koncertową. (więcej)

Siła Yamahy

Oak Custom tkwi w doskonałym doborze drewna z jakiego jest zbudowana. To właśnie odpowiednia selekcja i sezonowanie drewna dają to niesamowite brzmienie, które pokochali perkusiści na całym świecie. (więcej)

Nie tylko na perkusji

Steward świetnie radzi sobie także z gitarą i instrumentami klawiszowymi. Jest także doskonałym kompozytorem i aranżerem oraz cenionym twórcą muzyki filmowej. Copeland stworzył ścieżkę dźwiękową między innymi do takich filmów jak: Wall Street, Simpatico, Nieśmiertelny 2, Nic nie widziałem, nic nie słyszałem i Babilon 5. (więcej)

Tagi

  • Tony Esposito
  • Perkusista
  • okalista
  • Muzyk
  • Instrumenty perkusyjne
  • Zestaw perkusyjny
  • Muzyka
  • Muzyczny
  • Instrumenty muzyczne

Antonio "Tony" Esposito - piosenkarz, perkusista i autor tekstów

Antonio "Tony" Esposito to urodzony 15 lipca 1950 roku w Neapolu piosenkarz, perkusista i autor tekstów.

W roku 1984 zasłynął poprzez wydanie hitu "Kalimba de Luna", który pojawił się na albumie "II Grande Esporatore". Wkrótce utwór doczekał się coveru w wykonaniu zespołu Boney M. Kolejnym sukcesem było królowanie utworu "Papa Chico" na listach holenderskiej listy przebojów w roku 1987.

Artysta zdobył również popularność dzięki współpracy z takmi neapolitańskimi muzykami - Edoardo Bennato, Eugenio Bennato, Alanem Sorrentim w jego trzech pierwszych albumach, Luciano Cilio na "Saint Just", "Francesco Guccini, Francesco De Gregori, Perigeo oraz znanymi na świecie Shawn Phillips czy Don Cherrym.

Stał się rozpoznawalny we Włoszech jako perkusista, który do gry potrafił wykorzystać różnorodne narzędzia domowe. Jego albumy solowe są ukierunkowane ku jazzowi i rockowi. Z upływem lat krytycy oceniali negatywnie jego poziom nagrań pod względem komercjalnym. Łącznie wydał kilkanaście albumów - poczynając od "Rosso Napoletano" z roku 1975, kończąc na "Sentirai" z 2011.