Świetna technika gry

Bakera idzie w parze z jego niesamowicie widowiskowym sposobem grania na perkusji. Ginger potrafi zrobić fantastyczne show, które uwielbia publiczność. Koncertowa rola perkusisty nie musi więc być przyćmiona innymi członkami zespołu. (więcej)

Nie tylko na perkusji

Steward świetnie radzi sobie także z gitarą i instrumentami klawiszowymi. Jest także doskonałym kompozytorem i aranżerem oraz cenionym twórcą muzyki filmowej. Copeland stworzył ścieżkę dźwiękową między innymi do takich filmów jak: Wall Street, Simpatico, Nieśmiertelny 2, Nic nie widziałem, nic nie słyszałem i Babilon 5. (więcej)

Josh Freese uznany został

za najlepszego perkusistę studyjnego w 2009 roku. Ranking przeprowadził branżowy magazyn DRUM! (więcej)

Dave Grohl

bardzo dba o swój wizerunek, który daleki jest od stereotypu typowego gwiazdora. Dzięki temu muzyk cieszy się ogromną sympatią wśród fanów i współpracowników. (więcej)

Tagi

  • Tony Esposito
  • Perkusista
  • okalista
  • Muzyk
  • Instrumenty perkusyjne
  • Zestaw perkusyjny
  • Muzyka
  • Muzyczny
  • Instrumenty muzyczne

Antonio "Tony" Esposito - piosenkarz, perkusista i autor tekstów

Antonio "Tony" Esposito to urodzony 15 lipca 1950 roku w Neapolu piosenkarz, perkusista i autor tekstów.

W roku 1984 zasłynął poprzez wydanie hitu "Kalimba de Luna", który pojawił się na albumie "II Grande Esporatore". Wkrótce utwór doczekał się coveru w wykonaniu zespołu Boney M. Kolejnym sukcesem było królowanie utworu "Papa Chico" na listach holenderskiej listy przebojów w roku 1987.

Artysta zdobył również popularność dzięki współpracy z takmi neapolitańskimi muzykami - Edoardo Bennato, Eugenio Bennato, Alanem Sorrentim w jego trzech pierwszych albumach, Luciano Cilio na "Saint Just", "Francesco Guccini, Francesco De Gregori, Perigeo oraz znanymi na świecie Shawn Phillips czy Don Cherrym.

Stał się rozpoznawalny we Włoszech jako perkusista, który do gry potrafił wykorzystać różnorodne narzędzia domowe. Jego albumy solowe są ukierunkowane ku jazzowi i rockowi. Z upływem lat krytycy oceniali negatywnie jego poziom nagrań pod względem komercjalnym. Łącznie wydał kilkanaście albumów - poczynając od "Rosso Napoletano" z roku 1975, kończąc na "Sentirai" z 2011.