Styl gry Franka

był odmienny do tego czego oczekiwali od niego koledzy z zespołu Green Day. Popularny The Cool musiał zmienić myślenie na bardziej "punkowe" by móc skutecznie kontynuować pracę z zespołem. Obustronna cierpliwość opłaciła się, bo dziś nikt nie wyobraża sobie Green Day bez Franka, a on sam jest uwżnany za najmocniejszy punkt kapeli. (więcej)

Jeden z prekursorów

swingu - za takiego uważa się Gene Krupę, jego niepowtarzalny styl gry był wzorem dla wielu perkusistów na całym świecie. Sam perkusista od zawsze zakochany był w Jazzie. (więcej)

Stalowe werble

Mają swoich zwolenników i przeciwników, jednak pewne jest, że Yamaha Steel Shell Snare Drums to werble najwyższej światowej klasy, a ich brzmienie spodoba się nawet najbardziej wymagającym perkusistom. (więcej)

Perkusja była

pierwszym instrumentem na jakim Jack White nauczył się grać. Dopiero później zainteresował się gitarą, z którą dziś jest bardziej kojarzony.Będąc dzieckiem trzymał w swoim pokoju 2 pełne zestawy perkusyjne, musiał przez to pozbyć się łóżka i spał na materacu rozłożonym między instrumentami. (więcej)

Tagi

  • Tony Esposito
  • Perkusista
  • okalista
  • Muzyk
  • Instrumenty perkusyjne
  • Zestaw perkusyjny
  • Muzyka
  • Muzyczny
  • Instrumenty muzyczne

Antonio "Tony" Esposito - piosenkarz, perkusista i autor tekstów

Antonio "Tony" Esposito to urodzony 15 lipca 1950 roku w Neapolu piosenkarz, perkusista i autor tekstów.

W roku 1984 zasłynął poprzez wydanie hitu "Kalimba de Luna", który pojawił się na albumie "II Grande Esporatore". Wkrótce utwór doczekał się coveru w wykonaniu zespołu Boney M. Kolejnym sukcesem było królowanie utworu "Papa Chico" na listach holenderskiej listy przebojów w roku 1987.

Artysta zdobył również popularność dzięki współpracy z takmi neapolitańskimi muzykami - Edoardo Bennato, Eugenio Bennato, Alanem Sorrentim w jego trzech pierwszych albumach, Luciano Cilio na "Saint Just", "Francesco Guccini, Francesco De Gregori, Perigeo oraz znanymi na świecie Shawn Phillips czy Don Cherrym.

Stał się rozpoznawalny we Włoszech jako perkusista, który do gry potrafił wykorzystać różnorodne narzędzia domowe. Jego albumy solowe są ukierunkowane ku jazzowi i rockowi. Z upływem lat krytycy oceniali negatywnie jego poziom nagrań pod względem komercjalnym. Łącznie wydał kilkanaście albumów - poczynając od "Rosso Napoletano" z roku 1975, kończąc na "Sentirai" z 2011.