Leksykon współczesnej perkusji

Kenny Aronoff jest

regularnym zmiennikiem Chada Smitha. Zastąpił go podczas trasy koncertowej Red Hot Chilli Peppers a następnie podczas występów supergrupy Chickenfoot, której Chad jest oficjalnym członkiem. (więcej)

W czasach eksplozji muzyki

Grunge, Matt Cameron uznawany był za jednego z najlepszych perkusistów w Seattle. Nic więc dziwnego, że Chris Cornell zaproponował mu grę w Soundgarden. Już pod koniec lat 80tych zespół pod względem techniki dominował nad innymi kapelami z tego okresu. (więcej)

Świetnie radzi sobie

W jazzie, bluesie rocku i metalu. Aynsley Dunbar, który jest w stanie zagrać praktycznie wszystko, uznawany jest za jednego z najbardziej wszechstronnych i uniwersalnych perkusistów na Wyspach Brytyjskich. (więcej)

Styl gry Franka

był odmienny do tego czego oczekiwali od niego koledzy z zespołu Green Day. Popularny The Cool musiał zmienić myślenie na bardziej "punkowe" by móc skutecznie kontynuować pracę z zespołem. Obustronna cierpliwość opłaciła się, bo dziś nikt nie wyobraża sobie Green Day bez Franka, a on sam jest uwżnany za najmocniejszy punkt kapeli. (więcej)

Tagi

  • Joe Chambers
  • Perkusiasta
  • Muzyk
  • Perkusja
  • Zestaw perkusyjny
  • Bębny
  • Tomy
  • Werbel
  • Centrala
  • Flor Tom

Joe Chambers - życie i kariera

2013-03-22 16:49
fixer
Joe Chambers urodził się 25 czerwca 1942 roku w Philadephii w Pennylvani w uzdolnionej muzycznie rodzinie. Dzięki temu miał ciągły dostęp do brzmień rock and rollowych Louisa Jordana, ale też muzyki klasycznej Vivaldiego, Beethovena czy Mahlera. Jego przygoda z perkusją rozpoczęła się w młodym wieku.

"Sądzę, że to instrument nas wybiera. Zwykłem grać z użyciem słupków i misek, gdy byłem mały. Ustawiałem je jak perkusję w wieku czterech lat, więc instynkt miałem od zawsze."
Joe Chambers
Joe Chambers, źródło: Drummerworld

Wkrótce artysta rozpoczął grę w zespole r&b. W wieku trzynastu lat zainspirowała i zaskoczyła go muzyka jazzowa Milesa Davisa.

„Kaznodzieje zakazywali propagowania jazzu. Wówczas ludzie przestali tańczyć, zawieszali działalność wielkich zespołów. Bebop przemienił jazz z folkloru na nieco bardziej intelektualne brzmienie. To właśnie dlatego pojawiło się r&b. Było zapotrzebowanie na bardziej proletariacką muzykę. Bebop stał się muzyką kultową. To był czas rewolucji. Byłem tego świadkiem.”


Tuż po ukończeniu Philadelphia Conservatory of Music w wieku dwudziestu dwóch lat, odbył swą pierwszą sesję z Freddiem Hubbardem. Wówczas wydali „Breaking Point”. Rozpoczynając od , przeniósł się w trasę z Haroldem Landem, Sonnym Collinsem, Herbiem Hancockiem, Ericem Dolphym i Dizzym Gillespiem. Jego pełna emocji gra, głęboka rytmika i zaskakująca kreatywność stały się znakami przewodnimi artysty. W tym czasie pojawił się na „Components” Hutchersona, „Schizophrenia and Etcetra” Sortera, „Compulsion” Hilla, „Tender Moments” Tynera, „New Thing At Newport” Archiego Sheppa, „Like a Bird” Charlesa Mingusa, „Tones for Joan’s Bones” Chicka Corea i wielu innych nagraniach cenionych muzyków.
Joe Chambers
Joe Chambers, źródło: Drummerworld

Wiele kompozycji stworzonych przez Chambersa wykorzystanych zostało przez Hutchersona, Hubbarda, czy M’Boom. Ponadto zainteresowanie jego nagraniami wykazał Spike Lee. Joe nagrał ścieżki dźwiękowe do jego filmów, w tym m.in. „Mo’Better Blues”. Pomimo wszystkich tych dokonań i ukłonów ze strony różnych środowisk, Chambers jest osobą skromną i ambitną.

„Kiedy tworzyliśmy te nagrania, nie myśleliśmy o nich jak o tworzeniu historii. My tylko graliśmy. Musicie zrozumieć, byłem pochłonięty sytuacją lat sześćdziesiątych. Miałem zupełnie inne nastawienie przeciwko władzy, przeciwko wojnie, skłaniałem się ku haśle „pokój i miłość”. Byłem w to wciągnięty. (…) Tworzyliśmy muzykę.”




W następnej dekadzie Joe poświęcił się tworzeniu tekstów, graniu i pojawianiu się na scenie. Wówczas stał się niezależny, tworząc wzniosłą i rytmiczną muzykę. Nowy album „Mirrors” postawił go w świetle nie tylko wpływowego perkusisty, ale przede wszystkim kompozytora. W skład grupy, pracującej nad krążkiem, wchodzili artyści tacy jak Eddie Henderson, Vincent Herring, Ira Coleman, Mulgrew Miller. Utwory na „Mirror” przedstawiają historie w jakiś sposób połączone ze sobą.

„Istnieje podwójne znaczenie tego tytułu. Psychologiczne znaczenie odnosi się do powrotu do lat sześćdziesiątych, byłem introspekcyjny i tamta dekada ma swoją kontynuację w moim życiu ilekroć spojrzę w lustro. Ze strony technicznej chodzi o sposób pisania zwany „pismem lustrzanym.”

Napisz komentarz

Drogie czytelniczki / drodzy czytelnicy.
Wszystkie komentarze są moderowane, z tego też powodu proszę nie umieszczać komentarzy obraźliwych. Komentarz nie może zawierać linków do innych stron. Wasze komentarze będą ukazywać się z pewnym opóźnieniem.