Leksykon współczesnej perkusji

Za współpracę z Carlosem Sntaną

Michael Shrieve został wprowadzony do Rock & Roll Hall of Fame. Wydarzenie to miało miejsce w 1998 roku. (więcej)

Dave Grohl

bardzo dba o swój wizerunek, który daleki jest od stereotypu typowego gwiazdora. Dzięki temu muzyk cieszy się ogromną sympatią wśród fanów i współpracowników. (więcej)

Firma DDrum

we współpracy z Carmine Appice wyprodukowała werbel sygnowany nazwiskiem tego wspaniałego perkusisty. DDrum Carmine Appice 5x14 Brass, to świetne narzędzie dla wszystkich rockowych i metalowych wymiataczy, którzy szukają dynamicznego i agresywnego brzmienia. (więcej)

Jeden z prekursorów

swingu - za takiego uważa się Gene Krupę, jego niepowtarzalny styl gry był wzorem dla wielu perkusistów na całym świecie. Sam perkusista od zawsze zakochany był w Jazzie. (więcej)

Tagi

  • Roach
  • Perkusista
  • Kompozytor
  • Muzyk
  • Jazz
  • Muzyka
  • Perkusja
  • Bębny
  • Instrumnety perkusyjne
  • Instrumnety muzyczne
  • Myzuczny
  • Max Roach

Maxwell Lemuel “Max” Roach - perkusista i kompozytor

2013-03-09 09:46
mr fly
Maxwell Lemuel “Max” Roach urodził się 10 stycznia 1924 roku Pasquotank County w Północnej Karolinie. Wraz z rodziną przeprowadził się do Bedford-Stuyvesant w Nowym Jorku, gdy miał zaledwie cztery lata. Dorastał w domu, w którym muzyka stanowiła część każdego dnia. Jego matka była wokalistką gospel. Przygodę z instrumentem rozpoczął więc w młodym wieku. Jako dziesięciolatek grał już na perkusji w niektórych zespołach gospel. W wieku osiemnastu lar otrzymał propozycję gry w Duke Ellington Orchestra w Paramount Theater.

„Uzmysłowiłem sobie, że dzięki niemu gra na perkusji to już nie tylko czas. To muzyka.”
Burt Korall
Max Roach
Max Roach , źródło: Drummerworld

Roach był jednym z pierwszych perkusistów, wprowadzających styl bebop. Występował z Dizzym Gillespiem, Theloniousem Monkem, Colemanem Hawkinsem, Budem Powellem, Milesem Davisem oraz Charliem Parkerem. Z tym ostatnim wydał „Saboy November” w roku 1945, który okazał się punktem zwrotnym w muzyce jazzowej.

Początek kolejnej dekady artysta poświęcił na naukę w Manhattan School of Music. W roku 1952 Max stworzył Debut Records z Charlesem Minusem. W maju 1953 wystąpili u boku Budego Powella, Mingusa i Gillespiego. Wspólnie wydali również “Percussion Discussion”. W 1954 stworzył kwintet z Cliffordem Brownem, Haroldem Landem (Sonnym Rollinsem), Richiem Powellem i Georgem Morrowem. Zespół był jednym z przedstawicieli hard bop-u wraz z Artem Blakeyem i Horace Silverem. Niestety, kwintet nie przetrwał próby czasu. Brown i Powell zginęli w wypadku samochodowym w Pennsylvanii w czerwcu 1956 roku. Tuż po ich śmierci Roach kontynuował istnienie zespołu w nieco mniejszym składzie z Kennym Dorhamem, Georgem Colemanem i Rayem Bryantem. W tym czasie Max wydał również serię innych krążków dla EmArcy z braćmi Stanleyem i Tommym Turrentinem. W połowie lat pięćdziesiątych był również perkusistą Dinah Washington w czasie kilku jej wystąpień i nagrań. Pojawił się z nią w Newport Jazz Festival w roku 1958.
Max Roach w 1979 roku
Max Roach w 1979 roku, źródło: Wikipedia

W roku 1960 skomponował „We Insist! – Freedom Now”. Dwa lata później nagrał „Money Jungle” wraz z Mingusem i Dukem Ellingtonem. Krążek tego trio został uznany za jeden z najpopularniejszych i najlepszych. W roku 1966 dzięki wydaniu „Drums Unlimited” pokazał, że perkusja może być również instrumentem solowym, zdolnym do grania motywów i innych utworów. Swoje podejście do muzyki nazwał wówczas „tworzeniem zorganizowanego brzmienia”.

W latach siedemdziesiątych utworzył orkiestrę Werble „M’Boom” wraz z Fredem Kingiem, Joe Chambersem, Warrenem Smithem, Freddiem Waitsem, Royem Brookesem, Omarem Clayem, Rayem Mantillą, Francisco Mora i Eli Fountain. W tej dekadzie rozpoczął również wykładanie na University od Massachusetts Amherst, trwające aż do połowy lat dziewięćdziesiątych.
Max Roach
Max Roach, źródło: Drummerworld

Wczesne lata osiemdziesiąte poświęcił na koncertowanie solo, udowadniając, że perkusja jest idealnym instrumentem na tego rodzaju wystąpienia i może zrobić wielkie wrażenie na publiczności. W tym czasie wydał wiele nagrań solowych, wydanych m.in. przez Baystate. Jedno z nich przedstawia „Chattahooche Red” z kwartetem Odean Pope, Cecil Brigewater i Calvinem Hillem. Tworzył również z avant-garde’owymi muzykami – Cecil Taylor, Anthonym Braxtonem, Archiem Sheppem, Abdullahem Ibrahimem. Ponadto wystąpił na „I Have A Dream” z Martinem Lutherem Kingiem, a także grał u boku Kita Fitzgeralda, Dizzy’ego Gillespiego i Mala Waldrona. Ponadto stworzył The Uptown String Quartet i So What Brass Quintet z Cecil Bridgewater, Frankem Gordonem, Eddiem Hendersonem, Rodem McGaha, Stevem Turre, Delfeayo Marsalisem, Robertem Stewartem, Tonym Underwoodem, Marshall Seally, Markem Taylorem i Dennis Jeter. Ponadto grywał w orkiestrach i zespołach gospel. Przygotował koncert z Boston Symphony Orchestra, pracował również z Walterem White i Johnem Motleyem, Alvin Ailey American Dance Theater, the Dianie McIntyre Dance Company oraz The Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company. Wielkim zaskoczeniem okazało się dla publiczności Roacha jego wystąpienie podczas koncertu hip-hopowego z Fab Five Dredy oraz New York Break Dancers. Było to połączenie jego dotychczasowego stylu z muzyką wykonywaną przez czarnoskórych artystów. Grał również u boku Beijing Trio z Jon Jangem i Jeibing Chenem. Jego ostatnie nagranie „Friendship” wydał z trębaczem Clarkem Terrym . Po raz ostatni wystąpił podczas pięćdziesięciolecia Massey Hall w Toronto.



Artysta zmarł 16 sierpnia 2007 roku na Manhattanie. Był ojcem piątki dzieci – Maryla, Raula, Maxine, Ayo i Dara. Na jego pogrzebie 24 sierpnia w Riverside Church pojawiło się prawie dwa tysiące ludzi. Max Roach pochowany został na Woodlawn Cemetery na Bronxie

Napisz komentarz

Drogie czytelniczki / drodzy czytelnicy.
Wszystkie komentarze są moderowane, z tego też powodu proszę nie umieszczać komentarzy obraźliwych. Komentarz nie może zawierać linków do innych stron. Wasze komentarze będą ukazywać się z pewnym opóźnieniem.