Wybór Neila Pearta

na najlepszego perkusistę w roku 2007 nie był przypadkowy, Nieil jest jednym z nielicznych muzyków dysponującym tak fantastyczną techniką, a przy tym jego gra jest naturalna i dynamiczna. (więcej)

Matt Cameron świetnie

odnalazł się w składzie Pearl Jam, w ciągu kilku dni nauczył się 80 utworów tego zespołu by móc zagrać z nim zbliżającą się trasę koncertową. (więcej)

Cindy Blackman

od zawsze była zafascynowana jazzem. Propozycja złożona przez Lennego Kravitza była dla niej nie lada wyzwaniem, tym bardziej, że artystka nigdy wcześniej nie występowała przed dużą publicznością. (więcej)

Świetna technika gry

Bakera idzie w parze z jego niesamowicie widowiskowym sposobem grania na perkusji. Ginger potrafi zrobić fantastyczne show, które uwielbia publiczność. Koncertowa rola perkusisty nie musi więc być przyćmiona innymi członkami zespołu. (więcej)

Tagi

  • Roy Brooks
  • Perkusista
  • Jazz
  • Hard Bop
  • Muzyka
  • Perkusja
  • Instrumenty perkusyjne
  • Muzyczny
  • Zestaw Perkusyjny

Roy Brooks - legenda jazzu i hard bop

Roy Brooks urodził się 9 marca 1938 w Detroit i swoją przygodę z perkusją rozpoczął już w dzieciństwie. Był wyróżniającym się koszykarzem w drużynie szkolnej jako nastolatek; ukończył trzy semestry w Instytucie Technologii w Detroit, po czym rzucił szkołę, na rzecz tournee z multiinstrumentalistą Yusefem Lateefem.

Po epizodzie z Lateefem i Barry'm Harris'em współpracował razem z Beans'em Bowles'em, kwartetem wokalnym The Four Tops oraz Horace'm Silver'em. W 1963 r. wydał swój pierwszy album - "Beat" jako lider. Przez lata 60. i 70. grał dorywczo w Nowym Jorku razem z Lateefem, Sonny'm Stitt'em, Lee Morganem, Dexterem Gordonem, Chetem Bakerem, Juniorem Cookiem, Blue Mitchellem, Charlesem McPherson, Pharaoh Sandersem, Wesem Montgomerym, Dollarem Brandem, Jackiem McLeanem, Jamesem Moodym, Charlesem Mingusem i Miltem Jacksonem. Ożenił się z Hermine Brooks w 1967. W 1970 powstał kolejny album: "The Free Slave" z gościnnymi występami Cecil Mcbee i Woddyiego Shawa. Pod koniec 1970 dołączył do grupy Maxa Roacha M'Boom, a w 1972 wraz z nim utworzył The Artistic Truth.W jego występach często wykorzystywano niekonwencjonalne instrumenty, takie jak perkusja z wmontowanymi rurami próżniowymi do regulacji dźwięku. Brooks zaczął zyskiwać reputację ekscentrycznego artysty i człowieka, bywał też postrzegany jako niepoczytalny. W 1975 r. opuścił Nowy Jork i wrócił do Detroit i zaczął używać litu do kontrolowania swoich zachowań. W latach 80. wznowił współpracę z The Artistic Truth i występował w swoim rodzinnym mieście razem z Kennym Coxem, Haroldem McKinneyem i Wendellem Harrisonem. Wspólnie utworzyli M.U.S.I.C. - muzycy zjednoczeni w ratowaniu tubylczej kultury (Musicians United to Save Indigenous Culture), założył również Aboriginal Percussion Choir, grupę charakterystyczną dzięki nieużywaniu zachodnich instrumentów.

W latach 90. scena jazzowa w Detroit zaczęła zanikać, a Brooks przestał zażywać leków - podczas występów na nowo zachowywał się dziwacznie. W 1997 r. groził swojemu sąsiadowi shotgunem podczas dyskusji na temat zgubionych kluczy do domu. Oskarżono go o napaść, następnie jednak stwierdzono niesprawność umysłową. Roy miał mieć zapewnioną opiekę psychiatryczną, ale unikał spotkań i w 1999 r. ponownie groził sąsiadowi, tym razem biczem i maczetą. Na krótki czas znów zniknął. Po odnalezieniu go pod koniec 2000 roku trafił do więzienia, gdzie przebywał do 2004, po czym umieszczono go w domu starców. Zmarł w listopadzie 2005.

W czerwcu 2011 wytwórnia Sagisttarius A-star Records of Italy wydała winyl zatytułowany Roy Brooks & the Improvisational Sphere, nagrany przez Charles'a Jazzrenegade'a Wood'a 3 września 1999 na żywo w Lelli's - znanej włoskiej restauracji w Detroit.