Leksykon współczesnej perkusji

Firma Yamaha

od zawsze była pionierem w dziedzinie wprowadzania nowoczesnych technologii. Zestawy perkusyjne tego producenta stanowią już swego rodzaju wzorzec brzmienia, który docenili perkusiści na całym świecie. Seria bębnów PHX to kolejny krok na przód i kolejne innowatorski rozwiązania. (więcej)

Carter Anthony Beauford

słynie z niezwykle rozbudowanego zestawu perkusyjnego, jego sprzęt daleki jest od minimalistycznego podstawowego zestawu większości perkusistów. (więcej)

Matt Cameron świetnie

odnalazł się w składzie Pearl Jam, w ciągu kilku dni nauczył się 80 utworów tego zespołu by móc zagrać z nim zbliżającą się trasę koncertową. (więcej)

Jest wielkim pasjonatem

parapsychologii i okultyzmu. mowa O Dannym Careyu, który od lat interesuje się tymi zagadnieniami. Posiada także dużą kolekcję książek Aleistera Crowleya oraz Kennetha Granta. (więcej)

Tagi

  • Mat Cameron
  • Perkusista
  • Soundgarden
  • Pearl Jam
  • Grunge
  • Seatle
  • Temple Of The Dog
  • Perkusja
  • Rock
  • Muzyka alternatywna

Matt Cameron przed wstąpieniem do Pearl Jam

2012-07-10 17:57
Mateusz
Matthew David „Matt” Cameron urodził się 28 listopada 1962 roku w San Diego w Kalifornii. Przygodę z perkusją rozpoczął jako mały chłopiec. W wieku trzynastu lat wraz z kolegami grywał w zespole Kiss, w tym czasie poznał również Paula Stanley. Tuż po odebraniu listu od zarządu zespołu informującym o pogwałceniu przez członków zespołu praw Kiss rozpadło się. Chłopiec uczęszczał do Bonita Vista High School, gdzie w wieku szesnastu lat wykonał pod pseudonimem „Foo Cameron” utwór „Puberty Love”. Przezwisko Camerona pochodziło od wymawiania przez jego młodszego brata imienia „Matthew” jako „Ma Foo”.

W roku 1983 Cameron przeniósł się do Seattle, gdzie zatrudnił się w Kinko. Tuż po rozpoczęciu współpracy z Bam Bam, w którym po raz pierwszy wystąpił jako profesjonalny perkusista, grywał w lokalnym zespole – feeDBack u boku Daniela Housa. Wkrótce House uformował nowy zespół Skin Yard, a ich współpraca przedłużyła się. Przez prawie rok – do 1986 Matt współpracował z grupą, która wydała debiutancki album „Skin Yard”, na który Cameron napisał utwór „Reptile”.
Wkrótce kosztem opuszczenia zespołu Cameron wstąpił do Soundgarden, zastępując tym samym Scotta Sundquista. Wówczas w skład zespołu wchodził Chris Cornell, Kim Thayil i Hiro Yamamoto.

„Gdy po raz pierwszy spotkałem Matta był już najlepszym perkusistą w mieście. Wydawał się być bardzo pewny siebie i szybko się zaklimatyzował.”
Chris Cornell
Podczas koncertu z zepołem Soundgarden
Podczas koncertu z zepołem Soundgarden, źródło: Drummerworld

W roku 1987 zespół wydał “Screaming Life”, rok później zaś “Fopp”. Jednak dopiero w 1989 roku na rynku pojawił się ich pełny album, wydany przez SST Records – „Utramega OK”. Krążek nominowany był do nagrody Grammy w 1990 roku. Wkrótce zespół opuścił Yamamoto, który poświęcił się edukacji. Jego miejsce zastąpił założyciel Nirvany – Jason Everman. Niestety i on nie zagrzał tam długo miejsca – wkrótce, podczas trasy promującej „Lauder Than Love” zespół zwolnił go. W 1990 do Soundgarden dołączył basista Ben Shepherd. Rok później w tym składzie zespół wydał „Badmotorfinger”, który przyniósł im ogromną popularność na scenie w Seattle. Również ten krążek otrzymał nominację do Grammy za Najlepszy Utwór Metalowy w 1992 roku. Był to dopiero początek pasma sukcesów – kolejna płyta zespołu z roku 1994 „Superunknown” uplasowała się na pierwszym miejscu „Bilboardu 200”. Utworu „Black Hole Sun” oraz „Spoonman” zdobyły nagrodę Grammy. „Black Hole Sun” doceniony został ponadto za teledysk nagrodami MTV Video Music Award oraz Clio Award. „Superunknown” zajął 336 miejsce na liście „500 najlepszych albumów wszechczasów”, „Black Hole Sun” zaś dwudzieste piąte w rankingu „100 najlepszych piosenek lat 90”. W roku 1996 zespół natchniony ciągłymi sukcesami wydał piąty krążek studyjny – „Down on The Upside”, który jednak nie zdobył tak wielkiego uznania jak poprzednik. Rok później Soundgarden nominowane zostało po raz kolejny do Grammy za „Pretty Noise”. Było to dla nich ostatnie wyróżnienie – w 1997 grupa rozpadła się z powodu wewnętrznych konfliktów wokół ukierunkowania zespołu. W roku 1998 w wywiadzie Matt stwierdził, że Soundgarden zostało zniszczone przez sprawy biznesowe. Grupa zjednoczyła się ponownie w roku 2010, od tej pory zespół wydał dwa albumy.


We wczesnych latach dziewięćdziesiątych oraz w roku 2008 Cameron zaanagżowany był w dwa projekty jazzowe – “Tone Dogs” i „Harrybu McCage”. Artysta wykazuje zamiłowanie do psychodelicznego garage rocka, potwierdza to udział w Hater i Wellwater Conspiracy. Ten pierwszy stworzony został w roku 1993 przy współpracy z basistą Benem Shepherdem. Tego samego roku duet wydał debiutancki album, w roku 1995 zaś – drugi „The 2nd”. Wellwater Conspiracy to połączenie Camerona z Shepherdem i Johnem McBainem. Ich pierwszy krążek „Declaration of Conformity” ukazał się na półkach w 1997 roku. Tuż po nich – „Brotherhood of Electric: Operational Directives”, „The Scroll and Its Combinations” oraz „Wellwater Conspiracy”. Ponadto Matt wystąpił na “Gamma Ray” – pierwszym materiale nagranym przez Queens of The Stone Age. Miał również okazję wystąpić podczas ich debiutanckiego koncertu w listopadzie 1997 w Seattle, mimo to nie dołączył do grupy na stałe. W roku 1998 nawiązał również współpracę z The Smashing Pumpkins, grając siedem utworów na ich albumie. Plotkowano wówczas, że Cameron zastąpił Jimmy’ego Chamberlina jako stały członek zespołu, jednak Cameron dementował te pomówienia. W roku 1995 artysta współtworzył krążek „Thunk” zespołu Eleven oraz wspierał Chrisa Cornella w utworze „Disappearing One” na jego solowym albumie. Przyjaźń z Jeremim Taggartem z Our Lady Peace zaowocowała nagraniami do albumu „Spiritual Machine”. Talent Camerona usłyszeć można w utworach „High Behind You (Mafia) oraz „Are You Sad?”. W roku 2002 Matthew współtworzył ścieżkę dźwiękową do „Spider-Mana”, nagrywając „Hero” z Chadem Kroemerem i Joseyem Scottem. W roku 2006 Cameron współpracował z Mikem McCreadym z Pearl Jamu, nagrywając dwa utwory na płytę Petera Framptona - „Fingerprints”. W roku 2010 pojawił się na krążku Thick Syrup Records u boku Half Japanese, Alid Omara i Penna Jillette’a.

Napisz komentarz

Drogie czytelniczki / drodzy czytelnicy.
Wszystkie komentarze są moderowane, z tego też powodu proszę nie umieszczać komentarzy obraźliwych. Komentarz nie może zawierać linków do innych stron. Wasze komentarze będą ukazywać się z pewnym opóźnieniem.