Niezwykle naturalne

brzmienie zestawu perkusyjnego Yamaha DTXPRESS IV sprawia, że co raz częściej sięgają po niego muzycy grający wcześniej jedynie na analogowych zestawach. Sprawdza się on znakomicie także jako narzędzie pracy studyjnej. (więcej)

Za współpracę z Carlosem Sntaną

Michael Shrieve został wprowadzony do Rock & Roll Hall of Fame. Wydarzenie to miało miejsce w 1998 roku. (więcej)

Matt Cameron świetnie

odnalazł się w składzie Pearl Jam, w ciągu kilku dni nauczył się 80 utworów tego zespołu by móc zagrać z nim zbliżającą się trasę koncertową. (więcej)

Dave jako jedyny

perkusista posiada zaprojektowaną specjalnie dla niego gitarę, sygnowaną jego nazwiskiem. Jest to Gibson DG-335, który zbudowany został na bazie popularnego modelu ES-335. (więcej)

Tagi

  • Jonny Quinn
  • Perkusista
  • Perkusja
  • Instrumenty perkusyjne
  • Snow Patrol
  • Muzyka
  • Muzyczny

Jonathan Graham "Jonny" Quinn - perkusista zespołu Snow Patrol

Jonathan Graham "Jonny" Quinn urodził się 26 lutego 1972 roku w północnej części Irlandii. Uczęszczał do Rocksport School. We wczesnych latach dziewięćdziesiątych występował u boku The Mighty Fall. Ponadto podjął się współpracy z The New Brontes i Disraeli Gears. W październiku 1996 roku z Brendanem MCCauleyem stworzył The Cresent Arts Centre, gdzie przez resztę roku grał koncerty z Disreali Gears. W roku 1997 zespół wydał debiutancki krążek "Pure Groove". Od roku 2007 powiązany jest z zespołem Snow Patrol, z którym nawiązał współpracę podczas nagrań do debiutanckiego krążka "Eyes Open". Podczas koncertu inauguracyjnego trasy promującej album, Quinn złamał rękę, przez co nie mógł uczestniczyć w kolejnych koncertach. Na ten czas zastąpiony został przez Grahama Hopkinsa, który pojawił się na występach w Europie, Australii, Stanach i Nowej Zelandii. W tym samym roku Snow Patrol pojawiło się na rozdaniu nagród BRIT Awards.

W roku 2007 artysta oświadczył się Mariane Rokke podczas koncertu Snow Patrol. Na swoim zestawie perkusyjnym napisał "Wyjdź za mnie, Mariane".

Za muzyków inspirujących go uznaje Gingera Bakera, Louiego Bellsona i Stewarta Copelanda.